INFORMACJE O PREPARATACH TP-1, TP-2


opracowała: mgr.farm. Anna Paśniewska

Mikroelementy zawarte w preparatach TP-1 i TP-2: kobalt (Co), żelazo (Fe), magnez (Mg), miedź (Cu) i cynk (Zn)- można określić jako „minerały życia” (określenie prof. Juliana Aleksandrowicza). Choć same nie są energetycznymi materiałami, jednak działając jako aktywatory lub inhibitory procesów enzymatycznych, warunkują stan zdrowia lub choroby. Zakłócenia proporcji w ich składzie, pojawiające się w naszym pożywieniu, stanowią odzwierciedlenie naszego środowiska, w którym żyjemy (min. gleby i wody). W krajach cywilizowanych organizmy ludzkie zawierają coraz mniej „pierwiastków życia”, gdyż coraz mniej zawiera ich pożywienie. wzrastają krzywe zachorowalności na choroby układu sercowo-naczyniowego,
na zaburzenia psychiczne i metaboliczne oraz choroby nowotworowe.

Wydaje się przeto logiczne podejmowanie już dziś działań przywracających równowagę w środowisku wewnętrznym człowieka, przez korygowanie pożywienia i wody niezależnie od procesu kształtowania zdrowego środowiska zewnętrznego. 

Mikroelementy zawarte w preparatach TP-1, TP-2 „wzmacniają siły obronne organizmu, poprawiają morfologię krwi, regulują przemianę materii
w organizmie, działają na organizm stymulująco. W licznych przypadkach przynoszą chorym ulgę w sytuacjach, kiedy tradycyjna medycyna jest bezradna. Przyjmowanie mikroelementów w bardzo wielu przypadkach skraca okres leczenia, łagodzi bóle.” 


Decydująca jest nie tylko ilość składników mineralnych, lecz również i to, jak i w jakich proporcjach są przyjmowane. Przez szereg lat, na podstawie obserwacji i doświadczeń prowadzonych przez dr Tadeusza Podbielskiego, doskonalone były ich proporcje w preparatach TP-1 i TP-2. 

Preparaty te nie są klasycznymi lekami gdyż nie działają na określoną jednostkę chorobową. Działają one na cały organizm, są biogennymi stymulatorami.

KRZEM

Co warto wiedzieć o krzemie?

Podstawowym zwiazkiem KRZEMU jest kwas krzemowy (nieodzowny dla każdego
żyjącego organizmu popularnie zwany uwodnioną krzeinionką
„SiO2nH2O” – w formie „ZOLU” (koloidu) lub „ŻELU”.


Dotychczas nie istnieją ŻADNE przeciwwskazania zdrowotne co to długotrwałego
pobierania KWASU KRZEMOWEGO w dużych ilościach tak do wewnątrz, jak i do
stosowania zewnętrznego. Tak samo nie zaobserwowano działań „UBOCZNYCH”
przy pobieraniu nadmiemej ilości KWASU KRZEMOWEGO. (Doświadczenia wskazują
na pozytywne działanie dla zdrowia tej substancji do leczenia skutków niedoboru
krzemionki w organiźmie.)


DAWKOWANIE WEWNĘTRZNE

  • 3 łyżki stołowe dziennie po jedzemu przez okres do trzech miesięcy w przypadku niedoboru KWASU KRZEMOWEGO w organźmie człowieka,
  • 3 male łyżeczki dziennie po jedzeniu – profilaktycznie.


DZIAŁANIE KWASU KRZEMOWEGO

  • poprawia kondycję tkanki łącznej,
  • wzmacnia zdoIności obronne organizmu przeciw zakażeniom,
  • zwiększa wytrzymałość tkanki kostnej,
  • zapobiega przedwczesnemu starzeniu się całego organizmu człowieka,
  • usuwa podrażnienia i stany zapalne na skórze – szczególnie w okolicy szyji i ust,
  • poprawia wygląd skóry,
  • zapobiega przedwczesnemu zwiotczertniu skóry,
  • usuwa stany zapalne w żołądku i pęcherzu moczowym,
  • usuwa ból w pasie spowodowany niedoborem KWASU KRZEMOWEGO,
  • ogranicza wypadanie włosów i przyspiesza ich wzrost,
  • zwiększa wytrzymałość paznokci i wplywa na ich wzrost.

    KWAS KRZEMOWY
    stanowi pierwszą pomoc w długotrwałym leczeniu wszystkich chorób.ZASTOSOWANIE ZEWNĘTRZNE KWASU KRZEMOWEGO

    • rany – wszelkiego rodzaju,
    • oparzenia, w tym i oparzenia słońcem.
    • stany zapalne na skórze,
    • opuchlizny wszelkiego rodzaju,
    • odleżyny na ciele,
    • trądzik młodzieńczy,
    • uszkodzenia skóry, wyprzenia, maceracje, pęcherze, odgnioty,
    • ukąszenia przez owady,
    • nadmierna potliwość kończyn: rąk i nóg,
    • swędzenie skóry,
    • stany zapalne jamy ustnej, krwawienie dziąseł, uszkodzenia od protez zębowych,
    • stany kataralne nosa.

    SPOSOBY STOSOWANIA

    Na powierzchnię chora nałożyć cienką warstwę KWASU KRZEMOWEGO i pozostawić przez 10 – 15 minut aż do całkowitego wyschnięcia. Nadmiar usunąć wilgotnym wacikiem. Zabieg powtarzać w miarę potrzeb.

    W przypadku jamy ustnej KWAS KRZEMOWY stosować jako pastę do zębow i do mycia protez dentystycznych. Przy stanach zapalnych niewielką porcję KWASU KRZEMOWEGO (łyżkę stołową) rozprowadzić językiem w miejsca chore i pozostawić bez płukania.

    Przy przeciwdziałaniu katarowi wprowadzić niewielką ilość KWASU KRZEMOWEGO do nosa i wciągnąć powietrze, powtarzać przy dalszym wysięku substancji kataralnej:

    DZIAŁANIE KWASU KRZEMOWEGO ZEWNĘTRZNIE

    • przyśpiesza gojenie się ran,
    • szybko usuwa stany zapalne,
    • aktywizuje proces tworzenia się nowej tkanki,
    • przy oparzeniach przynosząc natychmiastową pomoc prowadzi do szybszego gojenia, szczególnie przy oparzeniach
    • wynikłych z nadmiemego opalania się na slońcu,
    • działa ochładzająco,
    • przy podrażnieniach od ukąszeń przez owady łagodzi stany zapalne i swędzenie,
    • w jamie ustnej przyśpiesza znacznie gojenie, łagodzi ból, przeciwdziała krwawieniu dziąseł,
    • w stanach katarowych hamuje wysięk z nosa, zmienia środowisko uniemożliwiając rozwój infekcji wywołującej katar.

Makroproblem – mikroelementów.


opracował:doc.dr.hab Stanisław Grabiec

Wiele jest czynników od których, zależy istnienie życia na ziemi. Czynnikiem dziwnie zapomnianym i niedocenianym są mikroelementy,
które są niewątpliwie pierwiastkami życia. Metabolizm, procesy wzrostu i rozwoju, praca mięśni, praca mózgu, cała bioenergetyka organizmu jest ściśle uzależniona od obecności mikroelementów. Jak sama nazwa wskazuje występują one w śladowych ilościach, Których obecność jest jednak warunkiem życia.
Np. kobalt spełnia rolę niezwykle aktywnego biokatalizatora i jest aktywniejszy od enzymów oksydoredukcyjnych takich jak np. peroksydaza.
Tym problemem zajął się w swoich badaniach, jako pierwszy w europie już na początku lat pięćdziesiątych, dr Tadeusz Podbielski.

Wszystkie mikroelementy są elektrolitami. Niektóre z nich spełniają rolę tzw. zmiataczy wolnych rodników. Wolnych rodników, które jak sądzą niektórzy naukowcy są odpowiedzialne za procesy starzenia się, za wiele zmian chorobowych. Mikroelementy decydują o utrzymaniu tzw. „homeostazy”
tzn. równowagi składu chemicznego substratów, stałości fizycznych warunków stężenia, temperatury, ciśnienia i wielu innych procesów. Pomimo zmiennych warunków wzrostu organizmu i ciągłych zmian czynników środowiska zewnętrznego, mikroelementy potrafią utrzymywać homeostazę. Bez mikroelementów życie nie mogłoby powstać.

Jakkolwiek jest bardzo bogata literatura na temat mikroelementów, to są one niedoceniane przez pacjentów jak i niestety przez lekarzy.
Brak mikroelementów jak i ich niedostateczna ilość jest przyczyną ogromnej liczby schorzeń, często prowadzących do śmierci.

Pomimo ogromnej liczby łatwo dostępnych na rynku preparatów ciągle jednak są za rzadko podawane pacjentom. Badania naukowe wykazały,
że np. w Polsce większość produktów żywnościowych posiada za mało magnezu, żelaza czy kobaltu.

Są jednak takie mikroelementy, których za duża ilość może być bardzo szkodliwa a nawet mogą działać trująco. Do takich mikroelementów
można zaliczyć ołów, aluminium, kadm, rtęć, bizmut, beryl i inne. Ogromne zatrucie naszego środowiska jest niestety często źródłem tych mikroelementów.

Dlatego uważam, że problem mikroelementów jest jednym z ważniejszych problemów utrzymania zdrowia.

Mikroelementy

KOBALT.

Rola kobaltu związana jest z witaminą B 12 i jej analogami. W przeciwieństwie do witaminy B 12, która pobudza erytropoezę tylko w niedokrwistości złośliwej, wolny kobalt jonowy pobudza w ogóle erytropoezę zaburzoną i osłabioną w różnych stanach chorobowych. Stwierdzono również pobudzający wpływ kobaltu na hipoglikemiczne działanie insuliny, analogiczne do cynku. Mechanizm krwiotwórczego działania kobaltu polega na zahamowaniu oddychania wewnątrzkomórkowego, co wytwarza stan hipoksji i jako mechanizm wyrównawczy- czerwienicę.

Kobalt zwiększa syntezę kwasów nukleinowych, przyspiesza podziały komórkowe, wpływając ogólnie na procesy regeneracyjne ustroju. Bierze udział w powstawaniu tymidyny i metioniny.

Szczególnie korzystne działanie kobaltu spostrzega się w:

  • niedokrwistościach zakaźnie toksycznych nowotworowych i towarzyszących chorobom nerek
  • niedokrwistościach pochodzenia białaczkowego
  • ziarnicy złośliwej
  • szpiczaku
  • a także w niedokrwistości aplastycznej.

Należy podkreślić, że bardzo istotne jest kompleksowe działanie mikroelementów. Wykazano, że w powstawaniu endemicznego wola towarzyszy niedobór w środowisku nie tylko jodu, ale i innych pierwiastków jak miedzi i kobaltu.

ŻELAZO

Rola tego pierwiastka w organizmie związana jest przede wszystkim z procesami oddychania tkankowego. Związki żelaza są składnikami hemoglobiny, mioglobiny oraz wielu enzymów, np. cytochromów. Wchłanianie żelaza jest wspomagane przez witaminę C oraz swoiste białko- ferrytynę, również miedź zwiększa przyswajalność żelaza. Najłatwiej przyswajalną postacią, która pozwala zwiększyć poziom żelaza w organizmie jest siarczan żelazawy.

Niedobór żelaza powstaje min. w wyniku:

  • - spożywania zbyt oczyszczonych i przetworzonych produktów
  • trudności w przyswajaniu
  • spożywania dużej ilości kwasu szczawiowego
  • przy krwotokach różnego pochodzenia

Niedobór żelaza objawia się niedokrwistością typu niedoborowego. Do jej objawów należą min. stałe uczucie zmęczenia, znaczne obniżenie sprawności fizycznej, zmniejszenie łaknienia, drażliwość, bóle głowy, zaburzenia odżywcze skóry, błon śluzowych, włosów. Leczenie jej polega na przyjmowaniu dużych dawek preparatów żelaza przez dłuższy czas.

CYNK.

Odgrywa rolę w czynności ośrodkowego układu nerwowego i gruczołów płciowych, w procesach regeneracyjnych np. przy gojeniu ran, owrzodzeniach, odleżynach.

Jest on rozmieszczony w tkankach całego organizmu zwłaszcza w gruczole krokowym, skórze, kościach, włosach. Cynk przedłuża działanie biologiczne insuliny (hipoglikemiczne). Niedobory cynku pojawiają się bardzo szybko przy obniżonej podaży. W przypadku niedoboru cynku natychmiast dochodzi do zwolnienia procesu wzrostu i szybko do wystąpienia dolegliwości- najpierw łagodnych, później ciężkich symptomów niedoboru:

  • zaburzenia wzrostu
  • wzrost karłowaty
  • niedostateczne wykształcenie się cech płciowych
  • pęknięcia skóry
  • brak uczucia smaku
  • wewnętrzne obrażenia oczu
  • stany lękowe
  • depresje
  • brak energii
  • stan zdenerwowania
  • trudności w poruszaniu się i chodzeniu.

Cynk spełnia ważną rolę jako dawca enzymów w wytwarzaniu praktycznie wszystkich ważnych hormonów, jak np. hormonu wzrostu, hormonów tarczycy, hormonów płciowych powstających w przysadce mózgowej, ale również kortyzolu, hamującego zapalenia i hormonu stresowego.

Enzymy zależne od cynku przyczyniają się do niewyobrażalnie wielu reakcji chemicznych w naszym organizmie, a mianowicie do:

  • przemiany węglowodanowej i energetycznej
  • do rozkładu i budowy cząsteczek białkowych
  • do produkcji czerwonych krwinek
  • do utrzymaniu w zdrowiu skóry i trzustki. Ten pierwiastek śladowy spełnia niezliczone funkcje.

MIEDŹ.

Pierwiastek ten konieczny jest do prawidłowej syntezy hemoglobiny, a ponadto jest składnikiem wielu ważniejszych dla organizmu białek i enzymów, np. ceruloplazminy, oksydazy cytochromowej i innych. W zależności od wielkości koncentracji, miedź pomaga bądź szkodzi nerwom. Minerał w decydujący sposób bierze udział np. w budowie i ciągłym odnawianiu warstwy ochronnej komórki nerwowej. Jest to oleisto- wilgotna powłoka, będąca aktywną, dla substancji odżywczych i biologicznych, chroniąca jednocześnie komórkę przed atakującymi komórkę zarazkami chorobotwórczymi. Zasadnicze znaczenie dla stanów naszych nerwów ma stopień wilgotności tej warstwy, za który współodpowiada enzym zawierający miedź.

Niekorzystny jest również nadmiar miedzi w organizmie, może on powodować:

  • nadciśnienie tętnicze
  • dolegliwości nerek
  • zaburzenia psychiczne.

Miedź jest nieodzowna do właściwego wykorzystania żelaza w organizmie, co warunkuje prawidłowy wzrost organizmu. Sole miedziowe należą do czynników prawdopodobnie hamujących proces nowotworowy u człowieka.

MAGNEZ.

Rola biologiczna magnezu jest znaczna – przyspiesza on wiele reakcji enzymatycznych, ponadto wpływa na syntezę białek w organizmie, bierze udział w przemianie węglowodanów. Odgrywa także znacząca rolę w procesach przekaźnictwa nerwowo- mięśniowego, w skurczach mięśni. Wchodzi w skład kości, zębów i mięśni. Działa antagonistycznie w stosunku do wapnia. Zmniejsza toksyczność ołowiu oraz niektórych pestycydów. Osłania układ chromosomalny człowieka przed niekorzystnymi wpływami mutacyjnymi i teratogennymi środowiska.

Jego niedobór zmniejsza wydolność organizmu do wysiłku.

Niedobór magnezu może być spowodowany różnymi czynnikami, np. niedostateczną podażą w pożywieniu, niedostatecznym wchłanianiem z przewodu pokarmowego. W takich przypadkach obserwuje się zazwyczaj nadwrażliwość nerwowo- mięśniową (drżenie mięśniowe, skurcze toniczno- kloniczne mięśni), zmiany psychiczne w postaci depresji, lęku, wzmożonej drażliwości, bóle głowy, utratę łaknienia, ogólne osłabienie. Po podaniu preparatów zawierających związki magnezu, objawy te szybko ustępują.